Het Refugee Project Maastricht werd begin 2015 tot leven geroepen door Aurelia Streit en Arie de Fijter met als visie om bruggen te bouwen tussen nieuwkomers uit oorlogslanden, studenten en de Maastrichtse bevolking. Met enorme hulp van de maastrichtse samenleving, de Universiteit van Maastricht, de gemeente, de Innbetween en de Nederlandse staat maakte RPM eerste stappen om contact te maken met de nieuwkomers. Drie jaar later, in 2018, de organisatie die gestart is met een paar vrijwilligers en grote dromen bestaat nu uit acht teams en eindeloze vrijwilligers. Onze gemeenschap, onze familie, geeft ons de kracht en middelen om onze dromen te realiseren.

Ons doel is om mensen uit verschillende culturen en achtergronden met elkaar te verbinden op een niveau waar ze elkaar kunnen ontmoeten, contacten kunnen leggen en vrienden kunnen worden. We proberen de traditionele term 'hulp' te vermijden, omdat we denken dat deze term sociale kloven creëert. We kiezen voor een aanpak gericht op wederzijds begrip, solidariteit en het delen van culturen. We creëren persoonlijke kansen om te groeien, contact te maken en elkaar uit te dagen. Onze organisatie is niet gefocust op politiek; we zien solidariteit en zorgzaamheid niet als een politieke houding, maar als een morele verplichting van de ene mens tot de andere. Op deze manier willen we, door zo neutraal mogelijk te blijven, een gastvrije omgeving creëren waarin iedereen geaccepteerd en aangemoedigd wordt om vrienden te maken.

Is dat genoeg? Om proberen vrienden te maken? Ja en nee. Nee, omdat er professionele hulp nodig is om levensvatbare leefomgevingen te creëren, en dit kan niet alleen door studenten gedaan worden. Ja, want dat is de enige manier om, volgens ons, de barrières te doorbreken die vooroordelen in stand houden en in plaats daarvan in harmonie samen te leven. We geloven niet in het idee dat vluchtelingen afhankelijk zijn van de gemeenschap waarin ze aankomen. We worden omringd door hoopvolle, innovatieve en intelligente mensen die zich op hun eigen manier willen ontwikkelen. Wij helpen niet; wij ondersteunen en moedigen dit aan.

Het veranderen van onze woordenschat, onze dagelijkse gewoonten en onze perceptie; het lijkt weinig om te doen, maar wij geloven dat dit het hele concept van 'vluchtelingen' in onze gemeenschap verandert. In plaats van vluchtelingen zomaar onze 'vrienden' te noemen, in plaats van 'de behoeftigen te helpen', willen en streven we om nieuwe manieren van leven te ervaren en zinvolle en duurzame relaties op te bouwen. Dat maakt het verschil.